% -- translate-file=il2-pl --
%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
% Contents: Things you need to know (LShort2e Introduction)
% File: things.tex (Polish translation)
%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

\chapter{Podstawy, które warto znać}
\begin{intro}
  W~pierwszej części tego rozdziału przedstawimy krótko filozofię oraz
  historię systemu \LaTeXe. W~części drugiej skoncentrujemy się na podstawowych
  elementach dokumentu \LaTeX{}owego. Po przeczytaniu tego rozdziału
  czytelnik powinien z~grubsza wiedzieć, jak działa {\LaTeX}, co jest
  niezbędne do rozumienia materiału prezentowanego w~następnych
  rozdziałach.
\end{intro}

\section{Nazwa programu}
\subsection{\TeX}

{\TeX} jest programem komputerowym stworzonym 
przez \index{Knuth Donald E.}Donalda E.~Knutha~\cite{texbook}. 
Jest przeznaczony do składu
tekstów oraz wzorów matematycznych. Knuth rozpoczął pracę nad {\TeX}em
w~1977 roku, aby wykorzystać potencjał składu cyfrowego, stosowanego
wówczas na coraz szerszą skalę w~poligrafii. Miał też nadzieję, że uda
się odwrócić tendencję do pogarszania się jakości typograficznej, co
uwidaczniało się w~jego własnych książkach i~artykułach. W~używanej
obecnie postaci {\TeX} został udostępniony w~roku 1982, a~niewielkie
rozszerzenie, dotyczące ośmiobitowego kodowania znaków, pojawiło się
w~roku 1989. {\TeX} ma renomę programu nadzwyczaj stabilnego,
pracującego na różnego rodzaju sprzęcie oraz praktycznie wolnego od
błędów. Numery wersji {\TeX}a zbiegają do liczby $\pi$, a~obecny wynosi
3{,}14159.

Słowo {\TeX} należy wymawiać ,,tech''. Zgłoska ,,ch'' ma związek z~tym,
że znak X przypomina grecką literę ,,chi''. \TeX{} jest też pierwszą
sylabą greckiego słowa texnologia (technologia). W~sytuacjach, w~których
nie można zapisywać nazwy {\TeX} z~charakterystycznym obniżeniem litery~E, 
należy zamiennie używać wersji \texttt{TeX}. 

\subsection{\LaTeX}

{\LaTeX} jest zestawem instrukcji (poleceń, makrodefinicji, makr)
umożliwiających autorom złożenie i~wydrukowanie ich prac na
najwyższym poziomie typograficznym.
%!%{\LaTeX} jest zestawem poleceń, tak zwanych makr, umożliwiających
%!%autorom składanie i~drukowanie prac na bardzo wysokim poziomie
%!%typograficznym, w~predefiniowanej profesjonalnej szacie graficznej.
Pierwszą wersję {\LaTeX}a opracował \index{Lamport Leslie}Leslie
Lamport~\cite{manual}. Do formatowania dokumentu {\LaTeX}
używa programu {\TeX}. Pielęgnacją dzisiejszych wersji \LaTeX{}a 
zajmuje się Frank Mittelbach\index{Mittelbach Frank}.

Kilka lat temu pakiet \LaTeX{} został rozszerzony przez zespół o~nazwie
\index{LaTeX3@\LaTeX 3}\LaTeX 3 (\Elang{\LaTeX 3 team}), kierowany przez
\index{Mittelbach Frank}Franka Mittelbacha. Celem tego rozszerzenia było
wprowadzenie kilku od dawna postulowanych ulepszeń oraz unifikacja
rozmaitych odmian \LaTeX{}a, które rozpowszechniły się od chwili
powstania kilkanaście lat wcześniej 
\LaTeX{}a w~wersji 2.09\index{LaTeX 2.09@\LaTeX{}2.09}. Nową wersję 
pakietu nazwano \index{LaTeX 2e@\LaTeXe}\LaTeXe, w~celu odróżnienia 
jej od wersji poprzednich. Niniejszy dokument opisuje właśnie \LaTeXe.

Słowo {\LaTeX} należy wymawiać ,,lej-tech'' albo ,,la-tech.'' Jeżeli
nie można zapisać symbolu {\LaTeX}, to zamiennie należy użyć zapisu
\texttt{LaTeX}. {\LaTeXe} wymawiamy ,,la-tech dwa i'', a~zamienną
wersją zapisu jest \texttt{LaTeX2e}.

\section{Podstawy}
\subsection{Autor, redaktor i~zecer}

Aby wydać książkę, autor dostarcza maszynopis do wydawnictwa.
W~wydawnictwie redaktor decyduje o~układzie graficznym dokumentu
(szerokość szpalty, krój pisma, odstępy przed i~po tytułach
rozdziałów~itd.). Redaktor zapisuje swoje decyzje w~maszynopisie,
w~formie odpowiednich instrukcji, i~przekazuje go zecerowi. Na
podstawie maszynopisu oraz~instrukcji zecer wykonuje skład.

Redaktor-człowiek odgaduje, co miał na myśli autor, gdy zapisywał
maszynopis. Wykorzystując swoje doświadczenie zawodowe, ustala, które
miejsca w~maszynopisie oznaczają tytuły rozdziałów, podrozdziałów,
cytaty, przykłady, wzory matematyczne itd.

{\LaTeX} gra rolę redaktora, a~{\TeX} -- zecera. Z~tym że {\LaTeX}
jest ,,zaledwie'' programem komputerowym i~dlatego potrzebuje dodatkowej
pomocy autora, który powinien dostarczyć niezbędnych do składu
informacji o~strukturze logicznej dokumentu. Informacje te autor zapisuje
w~pliku źródłowym dokumentu jako ,,polecenia dla {\LaTeX}a''.

Praca z~{\LaTeX}em zdecydowanie różni się od podejścia stosowanego
w~procesorach tekstu typu \wi{\WYSIWYG}\footnote{ang.~\textit{What you
    see is what you get} (dostaniesz to, co widzisz).}, takich jak
{\MSWord} albo \prg{OpenOffice}. %% Corel WordPerfect. 
Pierwszy sposób można
określić ,,formatowaniem logicznym''\index{formatowanie!logiczne} 
drugi -- ,,formatowaniem
wizualnym''\index{formatowanie!wizualne}. 
Używając programów typu {\WYSIWYG}, autor decyduje
interakcyjnie o~wyglądzie graficznym dokumentu, w~miarę dopisywania
tekstu.
Przez cały czas widzi na ekranie, jak tekst będzie wyglądał po wydrukowaniu. 

Używając {\LaTeX}a, nie można na ogół oglądać dokumentu w~jego
ostatecznej postaci i~jednocześnie dopisywać tekstu. Można natomiast
obejrzeć dokument na ekranie po przetworzeniu go {\LaTeX}em\footnote{Na
  szybkim komputerze przetworzenie trwa często zaledwie kilka sekund.
  Dysponując dużym ekranem, można jednocześnie wyświetlić okno z~plikiem
  źródłowym oraz okno podglądu, otrzymując w~ten sposób system prawie
  {\WYSIWYG}.}. Gdy jest już gotowy, można dokument wysłać na drukarkę.

\subsection{Układ graficzny }

Projektowanie książek jest sztuką. Amatorzy często popełniają poważny
błąd, zakładając, że zaprojektowanie układu graficznego książki jest
jedynie kwestią estetyki (jeżeli dokument ładnie wygląda, to jest dobrze
złożony). Ponieważ dokumenty są przeznaczone do czytania, a~nie
do powieszenia, jak obraz na ścianie w~galerii, to o~wiele większe
znaczenie niż piękny wygląd ma łatwość czytania i~przyswajania tekstu.
Przykłady:
%
\begin{itemize}
\item stopień pisma oraz numerację rozdziałów, podrozdziałów i~punktów
  należy ustalić tak, by czytelnik mógł się szybko zorientować
  w~strukturze dokumentu;
\item szerokość szpalty powinna być na tyle wąska, by czytelnik nie
  musiał wytężać wzroku, wystarczająco jednak duża, aby tekst
  elegancko wypełniał stronę.
\end{itemize}
%
W~systemach wizualnych często powstają dokumenty przyjemne dla oka,
chociaż pozbawione struktury albo wykazujące brak konsekwencji
w~strukturze. {\LaTeX} zapobiega powstawaniu takich błędów, nakłaniając
autora do określenia \emph{logicznej} struktury dokumentu. Do
{\LaTeX}a należy dobór najodpowiedniejszego dla niej układu graficznego.

\subsection{Zalety i~wady}

Tematem często dyskutowanym, gdy użytkownicy programów typu
\wi{\WYSIWYG} spotykają użytkowników {\LaTeX}a, są ,,\wi{zalety
  {\LaTeX}a} w~porównaniu ze zwykłym procesorem tekstu'' albo na
odwrót. Najlepiej podczas takich dyskusji siedzieć cicho.  Czasami
jednak nie ma ucieczki\dots

Na wszelki wypadek trochę amunicji. Oto najważniejsze zalety
{\LaTeX}a w~porównaniu ze zwykłymi procesorami tekstu:

\begin{itemize}

\item
Dostępne są gotowe, przygotowane przez zawodowców 
%!%układy graficzne, dzięki
szablony, dzięki
zastosowaniu których dokumenty wyglądają ,,jak z~drukarni''.
\item
Wygodnie składa się wzory matematyczne.
\item
Do rozpoczęcia pracy wystarczy poznać zaledwie kilkanaście
łatwych do zrozumienia instrukcji, określających strukturę logiczną
dokumentu. Nie trzeba zaprzątać sobie głowy formatowaniem dokumentu.
\item
Nawet takie elementy jak: przypisy, odnośniki, spisy treści,
spisy tabel, skorowidze oraz spisy bibliograficzne przygotowuje się
bardzo łatwo.
\item
Istnieje wiele bezpłatnych pakietów poszerzających typograficzne
możliwości {\LaTeX}a.
Dostępne są na przykład pakiety umożliwiające wstawianie do
dokumentów grafiki w~formacie \PostScript,
tworzenie hipertekstowej wersji dokumentów w~formacie \acro{PDF} czy też
przygotowanie spisów bibliograficznych według ściśle określonych
reguł, obowiązujących w~różnych wydawnictwach. Opis wielu
z~tych pakietów można znaleźć w~podręczniku~\companion.
\item
{\LaTeX} zachęca autorów do tworzenia dokumentów o~dobrze
określonej strukturze.
\item
{\TeX} --~program formatujący używany przez \LaTeXe{} --~jest bezpłatny
i~w~najwyższym stopniu przenośny. Dzięki temu można działać na
praktycznie dowolnej platformie systemowo{\dywiz}sprzętowej.

%
% Add examples ...
%
\end{itemize}

\medskip

\noindent
{\LaTeX} ma także pewne wady, chociaż ciężko mi
znaleźć jakąkolwiek istotną. Jestem jednak pewien, że inne osoby
wskażą ci ich setki\texttt{;-)}

\begin{itemize}
\item {\LaTeX} nie działa u~tych, którzy zaprzedali swoje dusze\ldots
\item Chociaż przez zmianę niektórych parametrów można dostosowywać
  predefiniowane układy graficzne do własnych potrzeb, to jednak
  zaprojektowanie całkowicie nowego układu jest
  pracochłonne\footnote{Plotki mówią, że jest to jeden z~ważniejszych
    problemów, nad jakim pracują twórcy systemu
 %   \LaTeX3\index{LaTeX3@\LaTeX 3}.}.
 % Uwaga (TP) powyższy zapis spowoduje wygenerowanie hasła: 
 % \indexentry{LaTeX3@\LaTeX  3}{4} (dwie spacje po LaTeX)
 % co spowoduje, że makeindex posortuje to jako osobną pozycję
 % to samo będzie jak wstawimy \index{} w \caption
 % Z tego co mi się wydaje to taki `feature' LaTeXa
 %
\LaTeX3\index{LaTeX3@\protect\LaTeX 3}.}.
\item Trudno jest tworzyć dokumenty o~nieokreślonej, bałaganiarskiej
strukturze.
\item Twój chomik może nie być w~stanie, mimo kilku obiecujących
  kroków wstępnych, w~pełni pojąć koncepcję znakowania logicznego.
\end{itemize}

\section{Plik źródłowy}

Plik źródłowy {\LaTeX}a to zwykły plik tekstowy (plik \acro{ASCII}).
Taki plik można utworzyć w~dowolnym edytorze tekstowym.
Powinien on zawierać tekst dokumentu oraz instrukcje dla {\LaTeX}a
określające, jak tekst ma zostać złożony.

\subsection{Odstępy}

Znaki \emph{niewidoczne}\index{odstęp}, takie jak odstępy (spacje) lub
znaki tabulacji, są przez {\LaTeX}a traktowane jednakowo -- jako
odstęp.  \emph{Kolejno} po sobie występujące znaki odstępu {\LaTeX}
traktuje jak \emph{pojedynczy} odstęp. Znaki odstępu znajdujące się na
początku wiersza są prawie zawsze ignorowane\index{odstęp!na początku
  wiersza}. Pojedynczy koniec linii jest traktowany jak odstęp.

Pusty wiersz pomiędzy dwoma wierszami tekstu oznacza koniec akapitu.
Kolejno występujące puste wiersze {\LaTeX} traktuje jak jeden.
Przykładem może być poniższy tekst. Po prawej stronie (w~ramce)
przedstawiono wynik składu, a~po lewej -- zawartość pliku źródłowego.
%
\begin{example} 
Nie ma znaczenia, czy między słowami 
jest jedna czy     więcej spacji.

Pusty wiersz zakończył poprzedni 
akapit.
\end{example}

\subsection{Znaki specjalne}

Niektóre znaki są zarezerwowane -- w~tym sensie, że albo mają dla
\LaTeX{}a specjalne znaczenie, albo nie są dostępne we wszystkich
standardowych krojach pisma. Użyte dosłownie w~pliku źródłowym nie
pojawią się na wydruku, lecz (najczęściej) spowodują błąd podczas
przetwarzania tekstu. Oto ich lista:
%
\begin{code}
\verb.$ & % # _ { } ~ ^ \ . %$
\end{code}
%
\noindent
Znaki te można umieścić w~dokumencie pod warunkiem, że w~pliku źródłowym 
zostaną poprzedzone znakiem w-tył-ciacha 
(ang. \UKemph{backslash}\index{backslash}):
%
\begin{example}
\$ \& \% \# \_ \{ \}
\end{example}
%
\noindent
Samego znaku w-tył-ciach \emph{nie można} wstawić do tekstu metodą
podwojenia, kombinacja \verb|\\| jest bowiem poleceniem
{\LaTeX}a, opisanym w~punkcie~\ref{just-paragraphs}. Znak w-tył-ciach
można wstawić poleceniem \verb|$\backslash$|\index{w-tył-ciach}. Uwaga:
znaki dolara są tu niezbędne, a~ich opuszczenie spowoduje błąd podczas
przetwarzania.

\subsection{Polecenia {\LaTeX}a}

Polecenia\index{polecenie} {\LaTeX}a mogą wystąpić w~dwóch
następujących odmianach:

\begin{enumerate}
\item
\label{control-seqs}
Instrukcji rozpoczynających się znakiem \wi{w-tył-ciach} ,,\verb|\|'',
po którym występuje ciąg liter. Końcem instrukcji jest wówczas odstęp
lub inny znak niebędący literą. W~nazwach instrukcji {\LaTeX}
rozróżnia litery małe i~duże, nie można też w~nich używać polskich
liter diakrytycznych.

\item
\label{control-chars}
Instrukcji składających się ze znaku w-tył-ciach oraz \emph{jednego\/}
znaku niebędącego literą.
\end{enumerate}
%%
\label{whitespace}
%%
\noindent
{\LaTeX} ignoruje znaki niewidoczne po instrukcji
typu~\ref{control-seqs}. Jeżeli po instrukcji ma występować
w~dokumencie 
odstęp\index{odstęp!po instrukcji}, to należy bezpośrednio po niej
umieścić kolejno: parę nawiasów klamrowych \verb|{}| i~odstęp. Para
znaków \verb|{}| zapobiega zignorowaniu przez {\LaTeX}a odstępu po
nazwie instrukcji. Innym sposobem jest wstawienie specjalnej instrukcji
\verb|\ | (tj.~w-tył-ciach i~spacja). Niektórzy zapobiegają
,,połykaniu'' spacji w~jeszcze inny sposób, a~mianowicie
otaczając nazwę instrukcji parą nawiasów \verb|{| i~\verb|}|.
%
\begin{example}
Czytałem, że Knuth dzieli
użytkowników systemu {\TeX} na
\TeX{}ników oraz \TeX pertów.\\
Dzisiaj jest \today.
\end{example}
%
\noindent
Niektóre instrukcje {\LaTeX}owe mają argumenty\index{argument}. Podaje
się je w~nawiasach klamrowych \verb|{ }|, każdy w~osobnej parze
nawiasów. Liczba oraz kolejność argumentów jest istotna i~wynika z~definicji
instrukcji. Instrukcje mogą mieć także argumenty
opcjonalne\index{argument!opcjonalny}, podawane w~nawiasach kwadratowych
\verb|[ ]|. W~wypadku większej liczby argumentów opcjonalnych oddziela
się je przecinkami. Kolejność argumentów opcjonalnych \emph{nie odgrywa roli}.

Poniższe przykłady ilustrują postać instrukcji {\LaTeX}owych.
Ich znaczenie jest tu nieistotne i~zostanie opisane później.
%
\begin{example}
Możesz  na mnie \textsl{polegać}!

Tu wstaw zmianę wiersza.\newline
Dziękuję.
\end{example}

\subsection{Komentarze\index{komentarz}}

Po napotkaniu znaku \verb|%|\index{\%} {\LaTeX} ignoruje
resztę bieżącego wiersza (łącznie ze znakiem końca wiersza) oraz
znaki odstępu na początku następnego. Znak \verb|%|
jest używany do umieszczania komentarzy i~dodatkowych
informacji w~pliku źródłowym.
 %
\begin{example}
Mao zmarł % sprawdzić!
      w~1975 roku.
\end{example}

\noindent
Znaku \verb+%+ używa się niekiedy do dzielenia bardzo
długich linii w~pliku wejściowym, gdy niedozwolone jest użycie 
spacji lub złamanie wiersza.

%% Tego nie tłumaczymy bo jest niepotrzebne i mylące
%% [ pojawia się pojęcie pakietu, otoczenia]:
%%For longer comments you could use the \ei{comment} environment
%%provided by the \pai{verbatim} package. This means, that you have to add the
%%line \verb|\usepackage{verbatim}| to the preamble of your document as
%%explained below before you can use this command.
%%
%%\begin{example}
%%This is another
%%\begin{comment}
%%rather stupid,
%%but helpful
%%\end{comment}
%%example for embedding
%%comments in your document.
%%\end{example}
%%
%%Note that this won't work inside complex environments, like math for example.
%%Takie komentarze nie są jednak dozwolone wewnątrz niektórych
%%otoczeń, na przykład \verb|math|.

\section{Struktura pliku źródłowego }

{\LaTeX} oczekuje, że plik źródłowy posiada określoną strukturę.
W~szczególności, każdy plik źródłowy składa się
z~dwóch części: preambuły\index{preambuła} oraz części głównej.
Preambuła powinna się rozpoczynać 
od instrukcji~\ci{documentclass}:
%
\begin{code}
\verb|\documentclass{...}|
\end{code}
%
Instrukcja ta określa rodzaj tworzonego dokumentu. Po niej można
umieścić polecenia dotyczące stylu całego dokumentu oraz dołączyć
pakiety poszerzające możliwości {\LaTeX}a. 
Pakiety dołącza się poleceniem\ci{usepackage}:
%
\begin{code}
\verb|\usepackage{...}|
\end{code}
% Tu potrzebny akapit

Część główna dokumentu zaczyna się od instrukcji
\verb|\begin{document}|.  Za nią znajduje się tekst dokumentu,
  wzbogacony o~\LaTeX{}owe polecenia sterujące wyglądem. Na końcu
  dokumentu musi występować polecenie \verb|\end{document}|. Tekst
znajdujący się za tym poleceniem jest przez {\LaTeX}a ignorowany.

Rysunek~\ref{mini} pokazuje zawartość minimalnego dokumentu
{\LaTeX}owego. Użyte w~nim instrukcje \verb|\usepackage{...}|, 
niezbędne do składania
w~języku polskim, omawiamy w~punkcie~\ref{int-support}.

\begin{figure}[!bth]
\begin{lined}{7.5cm}
\begin{verbatim}
\documentclass{article}
\usepackage[MeX]{polski}
% kodowanie: latin2, utf8 lub cp1250
\usepackage[latin2]{inputenc}
\begin{document}
Małe jest piękne.
\end{document}
\end{verbatim}
\end{lined}
\caption{Zawartość minimalnego pliku źródłowego \label{mini}}
\end{figure}

Rysunek~\ref{document} przedstawia nieco bardziej rozbudowany plik
źródłowy.

\begin{figure}[!tbh]
\begin{lined}{10.5cm}
\begin{verbatim}
\documentclass[a4paper,11pt]{article}
\usepackage{latexsym}
\usepackage[MeX]{polski}
\usepackage[latin2]{inputenc}% ew. utf8 lub cp1250
% Zdefiniowanie autora i~tytułu:
\author{H.~Szczególny}
\title{Minimalizm}
\frenchspacing
\begin{document}
% Wstawienie autora i~tytułu do składu:
\maketitle
% Wstawienie spisu treści:
\tableofcontents
\section{Kilka spostrzeżeń na wstępie}
Właśnie tu zaczyna się mój cudowny artykuł.
\section{Na pożegnanie}
\ldots{} A~tu się on kończy.
\end{document}
\end{verbatim}
\end{lined}
\caption[Przykład artykułu do czasopisma]{Przykład artykułu do
  czasopisma. Użyte w~nim polecenia zostaną objaśnione 
  w~dalszej części. \label{document}}
\end{figure}

\section{Typowa sesja pracy z~\LaTeX{}em}

Na pewno chciałbyś już sprawdzić, jak będzie wyglądał na papierze
dokument z~przykładu \ref{mini}.  Szczegółowy sposób uruchomienia
{\LaTeX}a zależy od systemu operacyjnego, wersji i~upodobań
użytkownika\footnote{O tym, jak zainstalować {\LaTeX}a, można
  przeczytać na %stronie 
  \url{http://www.gust.org.pl}.}.  {\LaTeX} ,,jako
taki'' nie jest wyposażony w~zintegrowane środowisko graficzne
(\acro{IDE}). Praca z~takim systemem polega na wydawaniu
odpowiednich poleceń z~wiersza poleceń systemu operacyjnego.
Oczywiście posługiwanie się {\LaTeX}em w~ten sposób jest na dłuższą
metę niewygodne, niemniej do stworzenia pierwszego dokumentu nic więcej nie
potrzeba.  Dzięki temu będziesz też wiedział, co kryje się za guzikami,
gdy później zainstalujesz jedno z~istniejących zintegrowanych środowisk
graficznych do pracy z~{\LaTeX}em.

\begin{enumerate}
\item\label{edit:doc} Uruchom edytor i~wpisz %%do niego 
  tekst
  z~przykładu~\ref{mini}.  Zapisz dokument jako %%zwykły 
  tekstowy plik \acro{ASCII}.  W~systemach typu Unix możesz do tego
  użyć praktycznie dowolnego edytora. %%(joe, vi, emacs, itp.).
  W~systemie {\MSWindows} musisz zapisać plik jako \emph{Zwykły tekst},
  \emph{Dokument tekstowy} lub wybrać \emph{Wszystkie pliki} jako typ
  dokumentu. 
% Zmiana: 
% Jeżeli możesz określić \emph{kodowanie}, to wybierz
%    \acro{ANSI}; nie zapisuj dokumentu w~kodowaniu \emph{Unicode},
%    ponieważ ,,standardowy'' {\LaTeX} nie potrafi go poprawnie
%    przetwarzać\footnote{Istnieją rozwiązania dla składania dokumentów
%      unikodowych. Najpełniejsze możliwości oferuje niedawno opublikowana 
%      przez Jonathana Kew specjalna wersja \TeX{}a, o~nazwie XeTeX.
%      Potrafi ona przetwarzać dokumenty zakodowane w~unikodzie, a~także
%      generować skład z~użyciem unikodowych fontów OpenType.}.
%
W~różnych systemach obowiązują różne warianty kodowania polskich znaków.
Najpopularniejsze z~tych wariantów, to:
kodowanie wielobajtowe \emph{Unicode\/} (\MSWindows, nowe
dystrybucje Linuksa), kodowanie \acro{CP}~1250 (\MSWindows) lub 
\acro{ISO}~8859-2 (Linux) albo  jeszcze coś innego (np.~Mac).
Dokładna postać wiersza \verb@\usepackage[...]{inputenc}@ zależy
od wybranego kodowania; wewnątrz nawiasów kwadratowych należy wpisać
albo 
\popti{utf8} jeżeli używamy \emph{Unicode\/}\index{Unicode}\footnote{%
 Uwaga: {\LaTeX} potrafi przetwarzać dokumenty Unicodowe w~ograniczonym
 zakresie, wystarczającym dla tekstów w~językach europejskich, ale
 dalekim od kompletności.}, albo
\popti{latin2} jeżeli korzystamy z~\acro{ISO}~8859-2
lub też \popti{cp1250} jeżeli używamy \acro{CP}~1250\footnote{Wybierz
kodowanie \acro{ANSI} aby zapisać dokument w~standardzie \acro{CP}~1250.}.
Więcej informacji na temat kodowania znajdziesz w~punkcie~\ref{int-support}.
% koniec zmian dot. unicode
%
  Nie używaj odstępów w~nazwie pliku, przynajmniej
  na początku swojej przygody z~{\LaTeX}em, bo może ci to
  skomplikować życie.  Wybierając nazwę dla pliku, podaj jako jej
  rozszerzenie \eei{.tex}. 
  Poprawną nazwą byłoby na przykład \ee{foo.tex}.
%
\item Uruchom program \prg{latex} na pliku utworzonym
  w~punkcie~\ref{edit:doc}, wpisując w~wierszu
  poleceń\footnote{Ponieważ ten sposób pracy jest zwykle nieznany
    użytkownikom systemu {\MSWindows}, przypominamy, że wiersz poleceń
    możemy uruchomić na przykład tak: wywołujemy \emph{Start}/\emph{Uruchom},
    wpisujemy \prgi{cmd} lub \prgi{command} i~naciskamy klawisz
    Enter.}:
\begin{code}
\begin{verbatim}
latex foo.tex
\end{verbatim}
\end{code}
 %%
W~wypadku sukcesu zakończy się to utworzeniem pliku o~rozszerzeniu
\eei{.dvi}\footnote{W~większości współczesnych dystrybucji systemu
  {\TeX} dostępne jest polecenie 
  %\texttt{pdflatex foo.tex}
  \prg{pdflatex} 
  do
  generowania dokumentu w~formacie \acro{PDF}. Więcej na ten temat w~punkcie
  \ref{sec:pdftex}.}. Polecenie trzeba powtórzyć kilka razy, by
\LaTeX{} mógł utworzyć spis treści i/lub odsyłacze do pozycji
bibliograficznych, rysunków, wzorów matematycznych 
%%, rozdziałów
i~śródtytułów.  Napotkawszy błąd w~dokumencie, {\LaTeX} zakończy
jego przetwarzanie i~przejdzie do trybu dialogu
z~użytkownikiem. Wpisanie \texttt{Ctrl-D} (lub \texttt{Ctrl-Z} % sprawdzić
w~{\MSWindows}) w~tym trybie powoduje powrót na poziom
wiersza poleceń.

\item Teraz możesz obejrzeć plik \acro{DVI}. Jest na to kilka
  sposobów. W~systemie typu Unix wyposażonym w~środowisko graficzne
  X~Windows możesz wywołać:
  %
\begin{code}
\begin{verbatim}
xdvi foo.dvi &
\end{verbatim}
\end{code}
  %
W~systemie {\MSWindows} możesz skorzystać z~programu \prgi{yap} bądź
innej przeglądarki plików \acro{DVI}. Możesz też przetworzyć plik
\acro{DVI} do formatu {\PSi}\prgih{dvips}:
 %
\begin{code}
\begin{verbatim}
dvips -Pcmz foo.dvi -o foo.ps
\end{verbatim}
\end{code}
 %
Pliki w~formacie {\PSi} można oglądać i~drukować za pomocą programu
\prgi{ghostscript}.

Jeśli twoja dystrybucja {\LaTeX}a zawiera program \prgi{dvipdf}
do konwersji plików \acro{DVI} na format \acro{PDF}, to
spróbuj go wywołać, wpisując: 
 %%w~następujący sposób:
 %%\looseness-3
 %%
\begin{code}
\begin{verbatim}
dvipdf foo.dvi
\end{verbatim}
\end{code}
Pliki \acro{PDF} można oglądać i~drukować, korzystając z~programu Acrobat
lub wspomnianego już \prgi{ghostscript}a.
\end{enumerate}

\section{Układ graficzny dokumentu}

\subsection {Klasy dokumentów\label{sec:documentclass}}

Na samym początku przetwarzania pliku źródłowego
{\LaTeX} musi się dowiedzieć, jakiego typu dokument autor
chce uzyskać. Określone jest to w~instrukcji \ci{documentclass}:
%
\begin{command}
\ci{documentclass}\verb|[|\emph{opcje}\verb|]{|\emph{klasa}\verb|}|
\end{command}
%
\noindent
gdzie \emph{klasa} oznacza typ dokumentu. 
%W~tabeli~\ref{documentclasses}
%zestawiono klasy dokumentów opisane w~niniejszym wprowadzeniu.
%W~dystrybucji {\LaTeXe} znajdują się także inne klasy, między innymi
%listy oraz slajdy\footnote{Do prac w~języku polskim znakomicie nadają
%  się klasy Marcina Wolińskiego\index{Woliński Marcin} 
%  \texttt{mwart}, \texttt{mwrep}
%  i~\texttt{mwbook}. Generują
%  one skład bardziej zgodny z~polską tradycją typograficzną niż
%  standardowe klasy {\LaTeX}a. Por.~punkt~\ref{polski}.}. 
W~niniejszym wprowadzeniu opisano następujące klasy 
ze standardowej dystrybucji \LaTeXe\footnote{%
W~dystrybucji {\LaTeXe} znajdują się także inne, rzadziej wykorzystywane
klasy, np. \texttt{slides}\index{klasa!slides} 
do przygotowywania przeźroczy.
%%Przeźrocza składane są bezszeryfowym krojem pisma. %<- nieistotne
 Zamiast klasy standardowej
 można do tworzenia slajdów zastosować pakiet
\pai{foiltex}, dostępny pod adresem
\CTAN{macros/latex/packages/supported/foiltex},
bądź pakiet \pai{beamer}, spod adresu
\CTAN{macros/latex/contrib/beamer} (krótkie wprowadzenie do
pakietu \pai{beamer} zawiera punkt~\ref{sec:beamer}).}:
\begin{description}
\item [\normalfont\texttt{article}] artykuły, krótkie
  opracowania\index{klasa!article}\ldots
\item [\normalfont\texttt{report}] dłuższe opracowania, dysertacje
magisterskie i~doktorskie\index{klasa!report}\ldots
\item [\normalfont\texttt{book}] książki\index{klasa!book}.
\item [\normalfont\texttt{letter}] listy\index{klasa!letter}.
\end{description}

\medskip
\noindent
Opcje\index{opcje}
pozwalają zmieniać sposób działania klas. 
Poszczególne opcje rozdziela się
przecinkami. 
%W~tablicy~\ref{options} zestawiono najczęściej
%wykorzystywane opcje dla klas standardowych.
Najczęściej
wykorzystywane opcje dla klas standardowych to:
%\begin{table}[!tb]
%\caption{Ważniejsze opcje klas dokumentów\label{options} }
%\begin{lined}{12cm}% było 12cm
%
\begin{description}
\item[\normalfont\popti{10pt}, \popti{11pt}, \popti{12pt}] \quad
  Ustalenie stopnia pisma dla tekstu zasadniczego dokumentu.  Domyślną
  wartością jest 10 punktów.
  
\item[\normalfont\popti{a4paper}, \popti{letterpaper}, \ldots] \quad
  Ustalenie wymiarów papieru.  Wartością domyślną jest
  \popti{letterpaper}.  Inne dopuszczalne wartości to:
  \popti{a5paper}, \popti{b5paper}, \popti{executivepaper}
  i~\popti{legalpaper}.

\item[\normalfont\popti{fleqn}] \quad
Składanie wyeksponowanych wzorów matematycznych od lewego marginesu
zamiast domyślnego centrowania.

\item[\normalfont\popti{leqno}] \quad
Umieszczanie numerów wzorów matematycznych na lewym marginesie
zamiast domyślnie na prawym.

\item[\normalfont\popti{titlepage}, \popti{notitlepage}] \quad
  Pierwsza %z~wariantów 
  z~opcji powoduje, że {\LaTeX} składa tytuł (instrukcja
  \texttt{maketitle}) oraz streszczenie (instrukcja \texttt{abstract})
  na odzielnej stronie, 
  %drugi
  druga -- że skład tekstu zaczyna się na stronie
  tytułowej. W~klasie \texttt{article} tytuł i~streszczenie nie są
  domyślnie składane na oddzielnych stronach, podczas gdy w~stylach
  \texttt{report} i~\texttt{book} -- są.
  
\item[\normalfont\popti{onecolumn}, \normalfont\popti{twocolumn}]
  \quad Skład jedno- lub dwułamowy (dwukolumnowy).
  
\item[\normalfont\popti{oneside}, \popti{twoside}] \quad 
  Druk na jednej lub
  na dwóch stronach kartki papieru.  W~klasach \texttt{article}
  i~\texttt{report} domyślną opcją jest \popti{oneside}, natomiast
  w~klasie \texttt{book} -- \popti{twoside}.  Włączenie opcji
  \popti{oneside} powoduje przy okazji, że {\LaTeX} nie wyrównuje
  wysokości kolejnych stron, dopuszczając pewną ich zmienność.
  
\item[\normalfont\popti{openright}, \popti{openany}] \quad Wybranie pierwszej
  opcji powoduje, że tytuły rozdziałów będą umieszczane na stronach
  nieparzystych. W~klasie \texttt{article} opcja nie ma znaczenia,
  gdyż w~tej klasie nie jest zdefiniowane pojęcie rozdziału.  W~klasie
  \texttt{report} domyślną wartością jest \popti{openany}, a~w~klasie
  book -- \popti{openright}.
\end{description}
%\end{lined}
%\end{table}

\medskip
\noindent
Przykład. Plik źródłowy może się rozpoczynać od następującej 
instrukcji\cih{documentclass}:
%
\begin{code}
\begin{verbatim}
\documentclass[11pt,twoside,a4paper]{article}
\end{verbatim}
\end{code}
%
\noindent
W tym wypadku dokument zostanie złożony w~klasie \emph{article}, pismem
w~stopniu \emph{11~punktów}, i~zostanie przygotowany 
do wydruku po \emph{dwóch} stronach
kartki papieru formatu \emph{A4}.

\subsection{Pakiety\index{pakiet}}

Pakiety rozszerzają możliwości \LaTeX{}a. Sam {\LaTeX} nie ma na
przykład instrukcji do dołączania grafiki, kolorowania tekstu, łamania
dużych tabel itp. Do wykonywania tych zadań służą właśnie pakiety.
Dołącza się je poleceniem:
%
\begin{command}
\ci{usepackage}\verb|[|\emph{opcje}\verb|]{|\emph{pakiet}\verb|}|
\end{command}
%
\noindent
gdzie \emph{pakiet\/} oznacza nazwę pakietu, a~\emph{opcje} -- listę
rozdzielonych przecinkami opcji.  Część pakietów znajduje się
w~podstawowej dystrybucji {\LaTeXe} (zobacz tabela~\ref{packages}),
kolejnych kilkanaście, m.in. tak użyteczne jak
\pai{babel} czy \pai{graphicx}, jest do niej \emph{obowiązkowo\/} dodawanych;
pozostałe są rozpowszechniane oddzielnie.  Gdy używamy {\LaTeX}a
w~systemie, którym zarządza (dobry) administrator, to informacja
o~dostępnych pakietach powinna się znajdować w~\guide.  Podstawowym
źródłem informacji o~{\LaTeX}u jest \companion.  Zawiera on opis setek
pakietów, a~także informuje, jak można pisać własne rozszerzenia
{\LaTeX}a.

Wartościowym źródłem informacji o~istniejących pakietach {\LaTeX}a jest
\emph{{\TeX} Catalogue Online\/} Grahama Williamsa\index{Williams
  Graham}~\cite{catalogue}, dostępny niestety tylko w~języku angielskim.
Użytkownikom polskojęzycznym polecamy \emph{Wirtualną Akademię\/}
Włodzimierza Macewicza\index{Macewicz Włodzimierz}~\cite{WAWM}.

\begin{table}[!tb]
\caption{Wybrane pakiety z~podstawowej 
   dystrybucji \LaTeX{}a\label{packages}
}
\begin{lined}{11cm}% było 11cm
\begin{description}
  
\item[\normalfont\pai{doc}]
  Służy do drukowania dokumentacji pakietów
  oraz innych części składowych {\LaTeX}a. 
  Opis znajduje się w~pliku \texttt{doc.dtx}%
  \footnote{Plik ten powinien być zainstalowany w~twoim systemie. Aby
    otrzymać z~niego plik \acro{DVI}, wystarczy w~katalogu z~prawem do
    zapisu napisać \texttt{latex doc.dtx}. To samo stosuje się do innych
    pakietów z~tej tabeli.}.
  
\item[\normalfont\pai{exscale}] Umożliwia skalowanie fontów
  matematycznych, tak by optycznie były zgodne z~otaczającym tekstem,
  np.~w~tytułach rozdziałów.  Opis w~\texttt{ltexscale.dtx}.
  
\item[\normalfont\pai{fontenc}] Definiuje układ znaków, którego ma używać
  \LaTeX.  Opis w~punkcie~\ref{int-support} i~w~\texttt{ltoutenc.dtx}.
  
\item[\normalfont\pai{ifthen}] Umożliwia korzystanie z~poleceń typu
  \texttt{if... then do... otherwise do}.  Opis w~\texttt{ifthen.dtx}
  i~\cite{companion}.
  
\item[\normalfont\pai{latexsym}] Udostępnia specjalny font symboliczny
  (fonty \verb+lasy+).  Opis w~\texttt{latexsym.dtx} i~\cite{companion}.
  
\item[\normalfont\pai{makeidx}] Udostępnia polecenia do
  przygotowywania skorowidzów. Opis w~punkcie~\ref{sec:indexing}
  i~\cite{companion}.
  
\item[\normalfont\pai{syntonly}] Powoduje, że dokument jest przetwarzany
  bez składania czegokolwiek.  Przydatny do szybkiego sprawdzenia, czy
  dokument nie zawiera błędów.  Opis w~\texttt{syntonly.dtx}
  i~\cite{companion}.
  
\item[\normalfont\pai{inputenc}] Definiuje układ znaków w~pliku
  źródłowym, jak: \acro{ASCII}, \acro{ISO} Latin-1, \acro{ISO}
  Latin-2, 437/850 \acro{IBM}, Apple Macintosh, Next, \acro{ANSI}-Windows,
  itd.
  %albo układ zdefiniowany przez użytkownika.  
  Opis w~\texttt{inputenc.dtx}.
\end{description}
\end{lined}
\end{table}

\subsection{Style strony}

Typowa strona składa się z~trzech podstawowych części. Powyżej kolumny
tekstu głównego znajduje się \emph{pagina górna} (główka), która może
zawierać numer strony, tytuł rozdziału czy punktu. Poniżej kolumny
tekstu znajduje się \emph{pagina dolna} (stopka). W~niniejszym
wprowadzeniu pagina dolna jest pusta, górna natomiast zawiera numer
strony oraz tytuł rozdziału na stronicach parzystych, a~tytuł punktu --
na nieparzystych\footnote{Paginę zawierającą oprócz
    kolejnego numeru kolumny (strony) także informację dotyczącą treści
    tej kolumny drukarze 
    nazywają \emph{żywą paginą}\index{żywa pagina}.}.

{\LaTeX} pozwala wybrać jeden z~trzech sposobów składania pagin.
Służy do tego instrukcja:
%
\begin{command}
\ci{pagestyle}\verb|{|\emph{styl}\verb|}|
\end{command}
 %%
\noindent
Dopuszczalne wartości argumentu \emph{styl\/} 
%zestawiono w~tabeli~\ref{pagestyles}.
są następujące:

%\begin{table}[!tb]
%\caption{Standardowe style strony w~\LaTeX{}u\label{pagestyles} }
%\begin{lined}{12cm} %% było 12cm
\begin{description}
  
\item[\normalfont\texttt{plain}] pagina górna jest pusta, a~pagina
  dolna zawiera wycentrowany numer strony. Ten styl jest domyślny;
 
\item[\normalfont\texttt{headings}] pagina górna zawiera numer strony
  oraz tytuł, pagina dolna jest pusta;
  
\item[\normalfont\texttt{empty}] pagina górna i~dolna są puste.

\end{description}
%\end{lined}
%\end{table}
%%
\noindent
Możliwa jest także zmiana stylu \emph{bieżącej} strony.
Służy do tego polecenie:
 %%
\begin{command}
\ci{thispagestyle}\verb|{|\emph{styl}\verb|}|
\end{command}
 %%
Punkt~\ref{sec:fancyhdr} na stronie \pageref{sec:fancyhdr} niniejszego
\emph{Wprowadzenia} oraz podręcznik~\cite{companion} w~punkcie~4.4 na
stronie~54 zawierają więcej informacji o~paginach, w~szczególności
o~sposobach samodzielnego definiowania ich wyglądu.

\section{Nazwy plików związanych z~\LaTeX{}em\label{sec:latex-files}}

Pracując z~\LaTeX{}em, szybko zauważysz, że na dysku pojawia się
mnóstwo plików o~różnych rozszerzeniach nazwy, a~ty nie wiesz, co to
za jedne.  W~poniższym wykazie objaśniono rozmaite typy plików,
z~którymi możesz się zetknąć. Wykaz ten nie pretenduje do kompletnego,
dlatego napisz do nas, gdy napotkasz jakieś nowe rozszerzenie, które
uznasz za %ważne i~
warte opisania.
 %%
\begin{description}
\item[\eei{.tex}] Plik źródłowy z~dokumentem w~notacji \LaTeX{}a bądź
  zwykłego \TeX{}a. Można go kompilować programem \prg{latex} bądź,
  odpowiednio, \prg{tex}.
\item[\eei{.sty}] Pakiet makr \LaTeX{}owych. Plik tego typu można
  dołączać do dokumentu \LaTeX{}owego, używając do tego celu
  instrukcji \ci{usepackage}.
\item[\eei{.dtx}] Udokumentowany \TeX{}. Jest to podstawowy format,
  w~jakim dystrybuowane są style \LaTeX{}a.  Skutkiem kompilacji pliku
  tego typu jest broszurka z~udokumentowanymi makrami.
\item[\eei{.ins}] Instalator dla plików \eei{.dtx}. Ściągając
  z~sieci pakiet \LaTeX{}owy, otrzymasz na ogół pliki \eei{.dtx}
  i~\eei{.ins}. Uruchomienie \LaTeX{}a na pliku \eei{.ins}
  powoduje rozpakowanie pliku .dtx.
\item[\eei{.cls}] Plik z~klasą \LaTeX{}a definiującą wygląd
  składanych w~\LaTeX{}u dokumentów. Właśnie do tych plików odnosi się
  występująca na początku dokumentu instrukcja \ci{documentclass}.
\item[\eei{.fd}] Definicja niektórych właściwości fontów \LaTeX{}a.
\end{description}

\smallskip
W~wyniku kompilacji dokumentu %{\LaTeX}owego 
powstają następujące pliki:
%
\begin{description}
\item[\eei{.dvi}] \emph{Device Independent File\/} (plik niezależny od
  urządzenia), będący wynikiem kompilacji pliku źródłowego przez
  ,,tradycyjnego'' {\LaTeX}a\footnote{W~nowych wersjach systemu,
    {\LaTeX} potrafi także generować dokumenty bezpośrednio w~formacie
    \acro{PDF}. Więcej informacji na ten temat zawiera punkt~\ref{sec:pdftex}.}.
  Zawartość plików \acro{DVI} możesz zobaczyć w~przeglądarce plików
  \acro{DVI} albo posłać na drukarkę, korzystając z~programu
  \prgi{dvips} albo innego programu o~podobnych funkcjach.
\item[\eei{.pdf}] Portable Document Format (przenośny format
  dokumentów). Zagadnienie generowania plików w~formacie \acro{PDF}
  jest omawiane w~punkcie \ref{sec:pdftex}, zaczynającym się na
  stronie \pageref{sec:pdftex}.
\item[\eei{.log}] Zawiera szczegółowy raport z~tego, co się wydarzyło
  podczas kompilacji: które pliki były przetwarzane, co szczególnego
  i~ewentualnie jakie błędy \LaTeX{} w~nich znalazł, a~także -- jakie
  pliki powstały w~wyniku kompilacji.
\item[\eei{.toc}] Zawiera nagłówki rozdziałów i~punktów dokumentu. Jest
  czytany przez {\LaTeX}a w~następnym przebiegu kompilacji,
  w~celu wygenerowania spisu treści.
\item[\eei{.lof}] Podobny do pliku \eei{.toc}, z~tym że zawiera
  wykaz ilustracji.
\item[\eei{.lot}] Tak samo, lecz dotyczy wykazu tabel.
\item[\eei{.aux}] Inny plik pomocniczy, przenoszący informację
  z~jednego przebiegu kompilacji do następnego. Jest używany między
  innymi do magazynowania informacji związanej z~odsyłaczami
  występującymi w~dokumencie.
\item[\eei{.idx}] Jeśli dokument zawiera skorowidz, to w~tym pliku
  {\LaTeX} zapisze wszystkie jego hasła. Do przetworzenia tego pliku
  służy program \prgi{makeindex} 
  (lub \prgi{plmindex}, w~przypadku języka
  polskiego). Więcej o~tworzeniu skorowidzów przeczytasz w~punkcie
  \ref{sec:indexing} na stronie \pageref{sec:indexing}.
\item[\eei{.ind}] Przetworzony plik \eei{.idx}, gotowy do włączenia
  do dokumentu w~następnym cyklu kompilacji.
\item[\eei{.ilg}] Sprawozdanie z~tego, co zrobił program \prgi{makeindex}.
\end{description}


\section{Duże dokumenty \label{sec:duze-d}}

Pracując nad dużym dokumentem, wygodnie jest podzielić plik źródłowy
na mniejsze części. W~{\LaTeX}u mamy dwie instrukcje ułatwiające pracę
z~tak podzielonymi dokumentami. Pierwszą z~nich jest:
%
\begin{command}
\ci{include}\verb|{|\emph{plik}\verb|}|
\end{command}
%
\noindent
Włącza ona do dokumentu zawartość innego pliku. Przed przetworzeniem,
a~także po przetworzeniu zawartości włączanego pliku {\LaTeX} rozpoczyna
nową stronę.

Drugiej instrukcji używa się w~preambule. Pozwala ona wstawiać do
tekstu jedynie wybrane pliki.
%
\begin{command}
\ci{includeonly}\verb|{|\emph{plik1,plik2,...}\verb|}|
\end{command}
%
\noindent
Spośród instrukcji \ci{include} zostaną wykonane tylko te,
które dotyczą plików wymienionych w~argumencie
\ci{includeonly}. Uwaga: w~wykazie plików nie wolno używać odstępów;
poszczególne pliki nalezy oddzielać wyłącznie przecinkiem!

Polecenie \ci{include} rozpoczyna skład dołączanego tekstu od nowej 
strony. W~połączeniu z~poleceniem \ci{includeonly} w~preambule
instrukcja \ci{include} umożliwia przetwarzanie wybranych
plików bez zmiany miejsc łamania poszczególnych
stron i~z~zachowaniem prawidłowej numeracji stron, rozdziałów, tabel
itp. Czasami jednak rozpoczynanie składu od nowej strony 
nie jest pożądane. W~takiej sytuacji zamiast \ci{include} 
należy posłużyć się instrukcją:
%
\begin{command}
\ci{input}\verb|{|\emph{plik}\verb|}|
\end{command}
%
\noindent
Wstawia ona zawartość podanego pliku już bez żadnych
dodatkowych efektów.

Argument poleceń \ci{input} i~\ci{include} może zawierać pełną ścieżkę
do pliku, ale w~imię wygody i~przenośności nie należy używać ścieżek
bezwzględnych.
Na przykład:
 %
\begin{code}
\begin{verbatim}
\include{C:\Documents and Settings\elka\Moje dokumenty\r2.tex}
\end{verbatim}
\end{code}
 %
jest koszmarnym błędem w~większości dystrybucji {\LaTeX}a. Nawet
jeżeli nasz {\LaTeX} wie, co oznacza specyficzny dla {\MSWindows}
zapis \verb@C:\@, oraz poradzi sobie z~odstępami w~nazwach katalogów
i~ze znakami~\verb@\@ (które w~tym wypadku nie są początkiem żadnego
polecenia), to taki dokument przesłany komuś, kto będzie go kompilował
w~systemie Linux, sprawi mu~mnóstwo problemów.
Pamiętajmy: bez względu na to, jakiego systemu operacyjnego
używamy, katalogi powinniśmy oddzielać znakiem \verb@/@.

\endinput

%%% Local Variables:
%%% mode: latex
%%% TeX-master: "lshort2e"
%%% coding: latin-2
%%% case-fold-search: nil
%%% LocalWords: ghostscript acrobat makeindex plmindex
%%% ispell-local-dictionary: "polish"
%%% End: